Nicienie - Testy na Pasożyty Toruń.VEGA-TEST.Glisty ludzkie Owsiki Tasiemce Przywry

Idź do spisu treści

Menu główne

Nicienie

Pasożyty

Glista Ludzka, Ascaris lubricoides

Glisty ludzkie żyją w naszym jelicie cienkim i mają zdolność poruszania się. Chyba nie ma dla niej miejsca w układzie pokarmowym gdzie by nie powędrowała włącznie z żołądkiem, wątrobą, trzustką, przełykiem, a nawet ustami. Od ogólnego stanu zdrowia i liczby pasożytów zależy stopień zagrożenia zarażania się. Należy zwracać na uwagę na wyksztuszenie choćby jednego białego robaka, mimo że nie ma innych objawów ani sygnałów.  
Człowiek zaraża się glistą, połykając mikroskopijne jaja, które są składane przez dorosłe osobniki żeńskie. W glebie jaja mogą przetrwać wiele lat. Unosi je wiatr i w ten sposób może dostać się ust podczas oddychania lub podczas jedzenia. Jaja glisty występują powszechnie na jarzynach i rzeczach stykających się z ziemią.
Jeśli nawet połkniemy jaja glisty, nie zawsze oznaczać musi, że staniemy się żywicielem dorosłego osobnika. Maleńki robak, niewidoczny lub prawie niewidoczny, który wykluł się z jaja, zaczyna wędrówkę naszymi żyłami przez serce i płuca, następnie jest wyksztuszone lub znowu połknięte. Jeśli są połknięte wracają do jelita cienkiego, około dwóch miesięcy dorastają. Tak się zachowują młode nicienie.      
Objawy, dolegliwości, choroby
spowodowane Glistą ludzką: Zawroty głowy, bóle brzucha, drgawki, kaszel, podwyższona temperatura, pokrzywka, ślinotok, spadek apetytu, bóle głowy, nocne ataki lęku, zgrzytanie zębami (bruskizm), zapalenie oskrzeli, duszności astmatyczne, astma, zapalenie płuc, zawał, niedokrwistość, infekcje dróg oddechowych, zapalenia ropne w drogach żółciowych, ropień wątroby, zapalenie otrzewnej, posocznica, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka, zaburzenia jelitowo-żołądkowe, zaburzenia psychiki, choroby nerwowe, mdłości, wymioty, rozdrażnienie, tiki nerwowe, napady epilepsji, choroby organów oddechowych, niestrawność (dyspepsja), myśli samobójcze (pragnienie śmierci), przeziębienia, długotrwałe choroby płuc.
_________________________________________________________________________________


Wuchereria bancrofti

Naczyniach limfatycznych także żyją organizmy pasożytnicze, są to nitkowce, rodzaj nicieni. Łatwo przenikają przez tkanki, ze względu na to iż gdyż są młode, to też wystarczająco małe. Niektóre gatunki prowadzą wędrowniczy tryb życia, korzystając z żywiciela przez wszystkie lata jego życia. Dorosłe osobniki gromadzą się w małych skupiskach w naczyniach limfatycznych. Jest to dla nich środowisko rozmnażania, gdzie samice wytwarzają miliony maleńkich robaków embrionalnych. Trwa to czasem przez kilkanaście lat, jeśli żywiciel oczywiście nie umrze wcześniej. Postać embrionalna krąży we krwi i na skórze żywiciela, toteż jest duża szansa, że niektóre przejdą na karmiące się  komary czy muchy, trochę dorośleją, a następnie się przeniosą na innego żywiciela - ssaka. Dobrze się składa dla żywiciela dorosłych nitkowców, mimo wyniku wieloletniego rozmnażania wielomilionowego potomstwa-maleńkich robaków w żywicielu, że młode osobniki w jego ciele nie wychodzą z fazy embrionalnej. Przeciwnym razie, w ciągu kilku miesięcy para nitkowców dałaby masę pasożytów. Chyba, że trafi na komara.  To potomstwo ostatecznie prawie w całości ginie i jest wchłaniane przez mechanizmy obronne żywiciela.
Najbardziej przystosowana spośród nitkowców znajdująca żywiciela człowieka jest Wuchereria bancrofti. Ludzie i komary są ich żywicielami. Kiedy komar dostarczy przez ukąszenie kilkaset młodych Wuchererii, większość z nich ginie w zakamarkach ciała człowieka. Jednakże te które zostają, dorastają w przybliżeniu po roku, osiągając długość do dziesięciu centymetrów. Od pięciu do dziesięciu lat spędzają w skupiskach kopulacyjnych poniżej węzłów chłonnych, wytwarzają maleńkie mikrofilarie. Te robaki spływają naczyniami limfatycznymi i dostają się do krwioobiegu. W krajach tropikalnych co roku zaraża się ok. dwieście milinów ludzi.
Jeśli  zauważycie u siebie, że wokół węzła chłonnego, od czasu do czasu zjawia się opuchlizna i podrażnienie, możecie być żywicielem choćby jednego skupiska kopulacyjnego takich robaków. Jest jednak znikome prawdopodobieństwo, że będziecie mieli dwudziestopięciokilogramową nogę czy dziesięciokilogramową mosznę, Z badań na amerykańskich żołnierzach  wynika iż oni zarazili się w tropikalnych rejonach Pacyfiku tym pasożytem i u żadnego z nich się nie pojawiły straszne w/w objawy.  
Aby się nie zarazić, unikać należy w krajach tropikalnych ukąszeń komarów. Leczenie jest trudne i pozostawia niepożądane skutki uboczne. Łatwiej i lepiej trzymać się z dala od Wuchererii niż potem się leczyć.
Objawy, dolegliwości, choroby przy zarażeniu się
Wuchereria bancrofti: porażenie skóry, tkanki łącznej , oczu – pojawienie się grudy pod skórą węzłów o rozmiarze grochu, suchość i złuszczonie skóry, wysypka, swędzenie, wrzody, blizny, depigmentacja skóry, zapalenie węzłów chłonnych, słoniowacizna moszny, słoniowacizna nóg, plamy na skórze, bladość, niezdolność do opalania się, zapalenie spojówek, swędzenie oczu, zapalenie rogówki, światłowstręt, łzawienie, stenokardia, niedokrwistość.
_________________________________________________________________________________

Wuchereria bancrofti

Włosogówka, Trichuris trichura

Włosogłówka swą nazwę zawdzięcza wyglądzie, gdyż przypomina włos. Robak ten swą wąska główką  wkopuje się w  wyściółkę jelita grubego. Drugi koniec jego ciała pozostaje w jego świetle i jest krótki. Ich długość od trzydziestu ośmiu do pięćdziesięciu dwóch milimetra, żyją kilka lat. Samica wytwarza tysiące jaj dziennie przez parę lat. Kiedy jaja dostaną się do ziemi, która ma odpowiednią wilgoć i temperaturę, rozwijają się z nich zarodki robaka. Dostając się w jakiś sposób do ust, trafiają do żołądka i tam wykluwają się larwy, rosną w ściance jelita  nie powodując żadnych dolegliwości. Trichuris trichura jest najpowszechniejszym wraz z glistą i owsikami mieszkańcem przewodu pokarmowego. Najczęściej występują one razem. Jelito może zamieszkiwać około setki włosogłówek nie dających żadnych wyraźnych objawów. Jeżeli zwracamy na to co i gdzie jemy, na higienę, a nasi bliźni również dbają o to samo to nie odczujemy pogorszenia naszego zdrowia. Jeśli jest odwrotnie to nastąpi inwazja pasożyta i spowodować takie komplikacje jak dyzenteria, a nawet poważne przypadki wypadania odbytnicy. Gdyby każdy człowiek dbał o higienę publiczną i posiadał wiedzę o pasożytach, włosogłówki należałyby do przeszłości.
___________________________________________________________________________

Trichuris trichiura (Włosogłówka ludzka) - Pasożytuje w jelicie ...

Owsiki, Enterobius vermicularis

Owsiki żyją w dolnym odcinku naszego jelita grubego. Pasożyty te jak inne nicienie mają ograniczoną zdolność poruszania się. Rzucając się i wyginając na różne strony przemieszczają się z jednego miejsca na drugie. Samica po zapłodnieniu przenosi się do dolnego odcinka odbytu, powodując swymi ruchami silne swędzenie, składa jaja, a jej ciało ulega rozkładowi. Z jaj wykluwają się natychmiast robaki i wracają głębiej do jelita, gdzie mają mnóstwo organicznego jedzenia. Przez jakiś okres mogą przetrwać poza naszym ciałem. Drapanie swędzących miejsc powoduje rozgniatanie samic, które pozostają na rękach, bieliźnie, pościeli, myjce i tym czego następnie dotykamy czyli na przedmiotach codziennego użytku, a także na produktach spożywczych. Pozostając poza ciałem wysychają, przez co mogą nawet unosić się w powietrzu. Warto zwracać uwagę przy czynnościach słania łóżka i strzepywania pościeli, aby nie połknąć takich wysuszonych smakołyków. Bo kiedy dostaną się do przewodu pokarmowego wykłuwają się z nich owsiki osiedlając się w jelicie grubym. Wtedy trudno ich uniknąć, gdyż składają jaja maksymalnym tempie. Zarażenie się nimi powoduje enterobiozę (owsicę). Przy tej chorobie towarzyszą lęki, migreny, rozdrażnienie i depresję, swędzenie odbytu, okolic organów płciowych, człowiek źle sypia. Owsiki wydzielą silne toksyny mając negatywny wpływ na układ nerwowy.
Objawy, dolegliwości, choroby owsicy
, (Enterobius vermicularis) : lęki, migrena, swędzenie odbytu, u dziewczynek „gryzienie" w okolicy narządów płciowych, rozregulowanie układu nerwowego, depresja, rozdrażnienie, kaszowate stolce, zapalenie wyrostka, bóle głowy, bezsenność, zwiększone zmęczenie umysłowe i fizyczne, neurastenia, psychostenia, mało włosów, jedno oko różne od drugiego.
_________________________________________________________________________________


Owsiki, Enterobius vermicularis

Włosień kręty, Trichinella spiralis

Włosień kręty żyje w mięśniach i w jelitach człowieka, oraz ssaków mięsożernych. Jest maleńki o długości 1,4-4mm, żyworodny. Kiedy spożyjemy niedogotowane lub nawet tylko posmakujemy mięso zarażone uśpionymi larwami włośnia, one wszystkie się uaktywniają w jelicie po dwunastu godzinach. Rosną i rozmnażają się. Samce po zapłodnieniu samic giną i są wydalane lub wchłanianie przez organizm żywiciela. Samice
, każda z nich pozostawia około 1500 larw. Larwy przedostają się do naczyń limfatycznych i wraz ze strumieniem limfy przenoszone do wszelkich organów żywiciela osiadając się w mięśniach jego ciała. W mięśniach swego żywiciela urośnie do około trzech mm i się zwija w kulkę.
Zawsze należy gotować  mięso bo wtedy zostają zabite wszystkie robaki. Zamrażanie i dostatecznie niska temperatura powoduje że większość larw ginie.
Objawy, dolegliwości, choroby
spowodowane zakażeniem Trichinella spiralis: Zarażenie wywołuje stan podobny do grypy, reumatyzmu połączonego z bólem w sercu, w stawach, ogólnego osłabienia, bólu całego ciała, temperatura może sięgać od 38-40 stopni C lub tylko temperatura podwyższana. Może pojawić się wysypka, obrzęki twarzy.
_______________________________________________________________________________________
 

Tęgoryjce: Ancylostoma duodenale, Necator americanus
Tęgoryjec to pasożyt należący do rodziny nicieni. Wyróżniamy dwa typy tęgoryjca: tęgoryjec dwunastnicy oraz tęgoryjec amerykański.

Do zakażenia może dojść przez połknięcie jaj znajdujące się w zanieczyszczonej wodzie, niedomytych owocach, warzywach i zieleniny, a także przez uszkodzoną skórę. Kontakt larwy tęgoryjca ze skórą powoduje, że przyczepiają się do nowego żywiciela, którego dotknęły. W chwili przenikania przez skórę wiele z nich ginie. Jednak pozostałe przebijają skórę powodując, tylko słabe krótkotrwałe swędzenie w miejscu wniknięcia do organizmu. Zaczynają natychmiast jeść. Większość z nich ulegają reakcji obronnej organizmu i ginie w tkankach naszego ciała. Inne dostają się do z któreś żył i z krwią popłyną do serca, następnie do mniejszych tętnic płucnych. Jeśli jest ich bardzo dużo, larwy mogą przebijać ścianki tętniczek, wywołując niewielkie krwotoki. Z płuc docierają wraz z flegmą do ust i są połykane. W kwaśnym środowisku żołądka pełnego enzymów trawiennych, jeśli są one odpowiednie mają nie duże szanse, aby przetrwać. Jeśli jednak kilku osobnikom uda się dostać do jelita cienkiego, a zwłaszcza dwunastnicy, tam już są mniej narażone na siły obronne naszego organizmu.
Tęgoryjce osiągają długość powyżej jednego centymetra, rosną im zęby, samce i samice dojrzewają płciowo. Potencjał rozrodczy jest u nich bardzo duży. Samica przyssana do ścianki jelita, od pięciu do sześciu tygodni karmi się krwią, przygotowując do swojej roli. Następnie zostaje zapładniana przez samca. Samica wytwarza ogromną liczbę jaj. Od dziesięciu do piętnastu lat wytwarza sześć do siedmiu milionów jaj, pijąc niewielką ilość naszej krwi. Wszystkie jaja tęgoryjca muszą opuścić ciało żywiciela, aby stać się ponownie dorosłym tęgoryjcem.
Zatem ważne jest gdzie załatwiamy swoje potrzeby, jakie są urządzenia sanitarne, aby nie dopuścić do ich rozwoju. Te jajeczka dostając się do gleby z wydalanym kałem nosiciela, przechodzą w fazę larwalną, ten cykl się powtarza. Ze znajdujących się w glebie jajeczek wykluwają się larwy, które bardzo szybko rosną, bo już po 5-7 dniach potrafią wniknąć do ciała i wywołać zarażenie.
Jeśli jesteśmy żywicielami kilku dorosłych tęgoryjców, to nie zdajemy sobie nawet z tego sprawy, nie mając poważnych problemów ze zdrowiem. Gdy jednak jest ich bardzo dużo, prowadzi to do poważnych zachorowań. Zakażenie tęgoryjcem jest szczególnie niebezpieczne i ciężko przebiega u dzieci. Powoduje opóźnienie w rozwoju oraz poważne problemy zdrowotne. U osób dorosłych zakażenie tym pasożytem prowadzi do anemii i niedokrwistości, gdyż tęgoryjce żywią się krwią i komórkami innych odnawialnych tkanek.
Objawy, dolegliwości, choroby wywołane
Tęgoryjcem: Utrata krwi, anemia, niedokrwistość, opóźnienia w rozwoju, swędząca pokrzywkopodobna wysypka skórna, zapalenie płuc, kaszel, ból w piersiach, bladość skóry, opuchnięta twarz, spuchnięte nogi, biegunki, zawroty głowy, zadyszki, swędzenie i pieczenie skóry między palcami nóg.

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego google-site-verification: google87b7324fcd68bcef.html